Zijn mooiste schilderij

Zijn palet
lag opgedroogd in een hoek
zijn handen weigerden
nog langer dienst te doen
Waar eens zonnebloemen prijkten
op het witte doek
was wit de kleur, die kleur verdrongen had

Het verblindende wit
werd een waas voor zijn ogen
Het leven dat hij altijd had bezongen
in zijn kleurrijkste symfonieën
was kleurloos geworden

Niet langer kunnen vluchten
in fantasie van olie en penselen
deden de oude schilder
zijn laatste werk voltooien

Met een strop om zijn nek
vluchtte hij in een landschap
mooier dan hij ooit had kunnen schilderen

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Afscheid, Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *