Wie ik was en weer wil zijn…

Ik voel dingen die ik niet wil voelen
ik loop tegen nieuwe grenzen aan
die zichzelf spontaan doen sluiten
ik wist niet eens van hun bestaan

Bergen lijken spontaan te verrijzen
dalen veranderen in een afgrond
en ik blijf met vragen zitten
waarop ik eerder altijd antwoord vond

Ik wil m’n leven terug zoals het was
waar vertrouwen weelderig kon bloeien
en waar vriendschap maar ook liefde
tot de hoogste hoogte kon blijven groeien…

Ik lik mijn wonden waar ze bloeden
en verzacht mijn hartenpijn
zodat ik ooit weer kan gaan worden
wie ik was en weer wil zijn…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Vertrouwen met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *