Vergane vergezichten

Van het geschilderde vergezicht
druipt het verf
in grote klodders op de grond
Kleuren mengen spontaan
tot groene ondoordringbare massa

En wat eens een stralende zon was
is niet veel meer over dan een groene modderstroom

Zeeën van overvloed vervagen
en eilanden van ontspannen genot
boetseren zich tot een doodlopende klif
van rotsen zonder koraal

De strepen vertellen een verhaal
over vinden en verlaten
van liefde en verlangen
van pijn en verdriet
van een toekomst
die steeds verder zal vervagen…
tot het schilderdoek
zijn ware witte gezicht weer zal laten zien
en er ooit voorzichtig
nieuwe penseelstreken hun weg
zullen vinden…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Pijn/verdriet. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *