Sluit mijn ogen

Geef mij het blinde bestaan
van lege gedachten,
onwetendheid en hoop
Onthoud mij van de beelden
die zich opdringen in mijn hoofd
Ik hoef ze niet te zien of horen

Maak mij blind en doof,
sluit mijn ogen
en ontneem ieder geluid
Laat mij sterven,
opnieuw en opnieuw
Om steeds te mogen proeven
van onschuld en onwetendheid

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Gedichten, Levensles, Pijn/verdriet met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *