Op de vleugels van de wind

Als een zachte streling
voelde ik de wind
langs mijn gezicht gaan
en mijn hart luisterde
naar zijn mooiste dromen

Hij beroerde
mijn huid en in stilte
liet hij mij weten
dat uiteindelijk alles
goed zou komen…

In zijn stilte
lag hoop
en in zijn bries
lag een toekomst
vol vertrouwen

Zijn sterke armen
lieten mij een basis zien
waarop je
een leven samen
op kunt bouwen

Ach lieve wind
neem op je vleugels
de naam van mijn
geliefde met je mee
de man waarvan ik hou

En vertel hem
in een zachte fluistering
over mijn hoop,
verlangens
en mijn trouw…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Liefde. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *