Op afstand

Misschien is er teveel gebeurd
het verleden speelt bij jou een rol
waarin alles donker werd gekleurd
en het vat is nu te vol…

Je slaat mijn handen weg
en ook mijn liefde laat je koud
het is niet de eerste keer…
dat je mij op afstand houdt

Ik weet ook, ooit komt het goed
maar ook dat zal weer voor even zijn
want binnen een paar maanden
zal je weer verteerd worden door pijn

Maar moet ik je dan laten gaan?
en mijn handen van je afhalen
of moet ik je blijven helpen
en verder in je afdalen?

‘Houden van’ is voor mij onvoorwaardelijk
ook al sla je soms op tilt…
maar ik zal aan je zijde blijven staan
en soms op afstand, zoals je wilt…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Liefde, Troost met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *