Onbekend maakt onbemind

Zover mijn ogen kunnen zien
word ik omringd door schaduwen
Als grijze slierten om mij heen
die het onbekende mij doen schuwen
mijn zicht ontnomen voor daar voorbij

Met beperkte zicht
zoek ik mijn weg, langs paden
die onbegaanbaar lijken
en zelfs sterk worden afgeraden
door zij die dezelfde route nam

Struikelend en vallend
denk ik het mooiste licht te zien
licht dat schaduwen doet dansen
licht dat warmte geeft misschien
maar slechts als tijdelijke illusie

Die ene hand wel uitgestrekt
maar pakken ben ik toch niet waard
dus daardoor net zo onbereikbaar blijven
zoals ik gewend bent, uiteraard
want wie zou mij nou willen helpen

De schaduwkant is mij bekend
verdrietig maar vertrouwd
en alles wat daar achter ligt
wordt verder van mij af gedouwd
want onbekend, dus onbemind

Vooralsnog kies ik voor
het beperkte zicht
want stel je voor
dat voorbij de schaduwen
het geluk verborgen ligt

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Levensles met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *