Mist

Een deken van mist bedekt de aarde
als sluier van een witte bruid
verkleint zij mijn wereld
en voel ik hoe zij zich om mij sluit

Verblind kijk ik om mij heen
iedere oriëntatie heeft zij doen verdwijnen
haar sluier wordt steeds dikker
waar door amper licht kan schijnen

Het zicht ontnomen
tast ik door de kilte
waar geen zon of sterren zijn
slechts een doodse stilte

Tenslotte zullen nevelmuren
met hun schimmigheid verdwijnen
de witte bruid haalt haar tule bijeen
zodat zon weer zichtbaar verder kan schijnen

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *