Lege woorden

Mijn hart
wil graag stoppen
maar mijn hersens
blokkeren de weg

Geen deur
om te kloppen
geen vriend geeft het sein
– nu het nodig is –
thuis te zijn

Woorden ‘Je kunt altijd terecht’
lijken verloren
in het uiteindelijke gevecht

Met de dood
voor ogen
zijn ze stil
en onvindbaar
maar als het gevaar is geweken
is er weer een woordenteken
van ‘had ze maar’…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Troost met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *