Kleine diamanten

Als kleine diamanten verlaten ze mijn ogen
en vertrouw ik ze toe aan de wereld om mij heen
Misschien kan de zon ze verdampen
of de wind ze naar verre oorden blazen
weg van hier, weg van mij
net alsof ze er nooit zijn geweest

Maar dan ineens…

valt er een traan in mijn handen
en zie ik de prachtige schittering
en ontdek ik in ieder facet
een bijzondere herinnering…

Ik koester de kleine diamanten
die mijn ogen zonder afscheid verlaten
in een klein doosje in de vorm van een hart
want in ieder klein facetje
schuilt een prachtige les
en een klein stukje van mijzelf

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Pijn/verdriet met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *