Jaloezie

Groene lange slierten
trekken aan je lijf
en dringen binnen in je hoofd
en alles waar je ooit in hebt geloofd
nemen ze met zich mee

Wat rest zijn flarden van herinneringen
restanten van oud en ouder zeer
steeds giftiger werden woorden
waarmee je resoluut vermoordde
waar je juist zo naar verlangde

Broos en teer ontluikende
werden resoluut gekapt
onnodig gebruik van bruut geweld
waarin alles grondig werd geveld
wat onlangs nog de mooiste bloemen gaf

Op giftige grond kunnen bloemen
voorlopig niet meer groeien
de aarde zal zich eerst moeten helen
tot de zon voorzichtig weer mag strelen
en nieuw leven welkom zal heten

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Gedichten met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *