In de stilte van de nacht

Vader, laat mij hier niet achter
in deze stilte van de nacht
het grauw en grijs omhult mij
ik heb toch niet de kracht…

… om door te gaan, nu zo alleen
waar moet ik nu toch heen
met al mijn vragen en verzoeken
ik kan dit niet alleen

Alle dagen kon ik op je steunen
je was mijn baken in woeste zee
we waren altijd bij elkaar
maar met deze reis kan ik niet met je mee…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Afscheid, Gedichten met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *