Ik roep je naam

Ik roep je naam
het liefst in de stilte
omdat hij dan het mooiste klinkt
alsof het leven zelf
in de liefde van je naam verdrinkt

Het horen van je naam
brengt mij dichter naar je toe
Ik voel je bijna tastbaar
Je liefde vang ik in mijn hart
en er bestaat geen leegte meer waar ik naar staar…

Want iedere keer wanneer je naam wordt uitgesproken
is een bewijs dat jij deel uitmaakte van mijn leven
Misschien niet zichtbaar of tastbaar meer dichtbij
maar voor altijd in mijn hart geschreven

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Afscheid, Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *