Ik dans door

Tijdens een prachtige pas de deux
ging jij plotseling heen
en voor ik het door had
danste ik ineens alleen…

De muziek bereikte wel mijn oren
maar echt horen kon ik niet
mijn hoofd zal vol
met vragen,
ontzetting en verdriet…

Ons laatste samenzijn
staat nog helder in mijn geest
het was er een van liefde
waar een bed vol chaos
stil getuige van was geweest

Heel even bracht je mij
in een wankelende pas
maar ik recht mijn schouders
ik ben een sterke meid
en dans door waar ik gebleven was…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Levensles met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *