Het schip vaart door

Ik moet vertrekken
al was het maar voor mijzelf
maar het is moeilijk achterlaten
waarvan herinneringen zo talrijk waren

maar blijven kan ik niet
ik moet door met mijn verkenningstocht
op zoek naar nieuwe oevers
met ieder zijn eigen gevaren

Ik licht het anker
en blaas de zeilen bol
ik kijk nog één keer om
en laat regen mijn ogen vullen

Vaarwel vertrouwde oever
je was er één van ruw terrein
maar na mijn verkenningstocht
bleek zich de mooiste kust te onthullen

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Afscheid, Gedichten met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *