Het broze knopje

Het knopje kwam nog maar net
onder de grond vandaan
Kwetsbaar, maar vol leven
probeerde hij te staan

Zijn worteltjes nog niet
stevig in de grond
zoekend naar houvast
wat hij helaas niet vond

Zo kreeg hij niet de kans
te vertrouwen in het leven
het was immers angst en pijn
wat hem slechts werd gegeven

Hij vluchtte in zijn eigen hoofd
op zoek naar tederheid
maar een goed vertrouwen
was hij nu voor altijd kwijt

Zijn leven bestond
uit fantasie en pijn
en er was haast geen moment
waarin hij vertrouwd kon zijn

Het knopje bleef verder groeien
want water kreeg hij wel
en het knopje werd een hele boom
wat groeide hij toch snel…

Maar binnenin die mooie boom
was het leeg, geen fundament
zijn lot en levensloop
was hiermee voorbestemd

Want wat je nooit hebt ontvangen
kun je ook niet geven
en dan beslist het harde lot
een eenzaam en hard leven

En hier sta ik met mijn gieter
en sla mij armen om de boom
voor mij een vanzelfsprekendheid
voor de boom heel ongewoon

Ik streel heel zacht zijn takken
en voel het broze leven
ik kan hem slechts
al mijn geduld en liefde geven…

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Troost met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *