Herenigd

Trillend stond hij op zijn benen
ze konden hem met moeite dragen
het grootste gedeelte achter hem
soms meer dan hij kon verdragen

Zijn gezicht vertelde zijn verhaal
voor die enkeling die lijnen leest
met ieder een eigen hoofdstuk
zoals zijn leven was geweest

Ze vertelden over zijn gemis
omdat zij hem was voor gegaan
door haar verlies ontstond
de taak alleen verder te gaan

Hij knielde voor haar neer
ondanks pijn in stramme leden
‘Tot gauw mijn mooiste Roos
jouw gemis hoort snel tot het verleden…’

Toen hij opkeek van een helder licht
zag hij zijn Roos aldaar
De dood was hem genadig
en bracht hen weer bij elkaar

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Afscheid, Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *