Grote meisjes huilen niet

Als ik nu zou huilen
huil ik een rivier bij elkaar
Hij zal stromen naar de zee
voor woeste golven zorgen
tsunami’s zullen geboren worden
in die eindeloze stroom verdriet

Zachte, harde, gesmoorde tranen
rijgen elkaar aaneen
vinden hun weg en
omhelzen elkaar in een
woeste stroom van water
met in iedere druppel
dat kleine beetje gevoel…

Als ik nu zou huilen
zal nergens meer op aarde
droogte kunnen huizen
heftige regenbuien overspoelen
iedere woestijn en uit mijn verdriet
zullen nieuwe oases verschijnen
vol groen, vol kleur, vol nieuw leven

Als ik nu zou huilen
zou ik niet meer stoppen
en zou ik alle tranen vergieten
die nog niet eerder zijn vergoten
en rivieren, zeeën, sloten
zullen buiten hun oevers treden
en land bedekken met dit verdriet

maar grote meisjes…
grote meisjes huilen niet

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Pijn/verdriet met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *