Gezwegen

En we zwegen
dagen, maanden, jaren
tot we tenslotte onze zwijgzaamheid
in de overtreffende trap wisten
dood te zwijgen

Voor de één wellicht goud waard
voor ons de ondergang
een ondergang van wat ooit was
en nooit meer zal zijn, verloren in een
totale woordenloosheid

Gevoel en angst
bleef onbenoemd
schaamte nam de overhand
tot in een wurggreep van
een onontkoombaar einde

tot we de zwijgzaamheid
los lieten – en elkaar

Toen alles letterlijk was doodgezwegen

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Pijn/verdriet met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *