Geen helpende hand

Blind gericht op slechts nabij
wat verder staat is niet van belang
geen aandacht voor een meter verder
houdt men het leven in bedwang

Koesterend slechts heel nabij
een mond vol van sociaal vermogen
maar door de schijnbaar mooie woorden
word je zienderogen voor gelogen

Niet willen kijken over heg of schutting
slechts op eigen tuin gericht
loopt men met een blinddoek voor
zo zijn ze niemand wat verplicht

Zo vegen ze hun straatje schoon
niet gezien is immers niets gemist
de ander de gedachten gevend:
‘Ik heb me zo in die vergist!’

© De vergeten aardbei

De vergeten aardbei

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Troost. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *